Dumanın Sessiz İmzası

Dumanın Sessiz İmzası

Kunter geceyi severdi. Sessizliğini, kusurları örten siyahlığını, günün hırçın sesinin yavaş yavaş çekilişini…
Ama gecenin kokusundan nefret ederdi. Şehir karardığında sokaklar devasa bir kül tablasına dönerdi.
Işıklı tabelaların altında, bar kapılarının önünde, balkonların yalnızlığında insanlar ellerinde küçük birer yangın taşırdı.

Kunter’e göre bu, insanın kendine açtığı en sinsi, en sessiz savaştı.
Dışarıdan bakanlar onu narin sanırdı. İnce bilekleri, dalgın bakışları, yumuşak sesiyle bu sert dünyanın içinde her an kırılacak bir cam gibi dururdu.
Oysa kimse kalabalığın içinde nasıl boğulduğunu bilmezdi. Kunter sigara içmezdi ama herkesin zehrini kendi ciğerine çekerdi.
Bazı geceler bu görünmez kuşatma dayanılmaz bir işkenceye dönüşürdü.

“Bu mereti kim icat ettiyse,” diye mırıldanırdı kendi kendine, “insanlığın sabrını sınamak için yapmış olmalı.”

Çocukluğu annesinin mutfağında başlar. Loş, sararmış ışık. İki parmak arasında tüten ince beyaz çubuk.
Duman kadının yüzünü yarı görünür, yarı kayıp bir hâle getirirdi.
Kunter her nefeste annesinin biraz daha silindiğini, o gri bulutun içinde yavaş yavaş yok olduğunu sanırdı.
Perdeler, koltuklar, yastıklar, hatta kendi saçları… her şey o ağır rayihayla doluydu.

Bir gece, henüz küçücük bir çocukken daha fazla dayanamayıp sordu:
“Anne… niye sigara içiyorsun? Acıtmıyor mu o?”

Kadın çayını karıştırdı. Kaşığın fincana vuran sesi mutfaktaki tek gerçeklik gibi yankılandı.
Gözlerini dumanın arkasına saklayarak bir an durdu, sonra usulca, neredeyse fısıltıyla cevap verdi:
“Çünkü içim zaten yanıyor evlat. Sigara sadece… göstermeme yarıyor.”

O cümle, Kunter’in zihnine paslı bir çivi gibi çakıldı...
Babası gitmişti. Nasıl, ne zaman, neden olduğu asla konuşulmazdı.
Evde hep bir eksik sandalye vardı ve o boşluğu yalnızca duman doldurabiliyordu.

Yıllar sonra kumarhanelerin boğucu havasında buldu kendini.
Poker masalarında paranın, riskin ve kaybın buz gibi yüzüne baktı. İnsanların göz bebeklerindeki titrek korkuyu okumayı öğrendi.
Ama her şeyden çok dumanı gördü.

Her elden önce mutlaka biri sigarasını yakardı. Karşısındaki adam, sanki kartlar dumansız açılmazmış gibi, ölüme dair bir tören başlatırdı.
Bir gece Kunter, sesi cam gibi pürüzsüz, “Aslarım var,” dedi. “Ya sende?”

Rakibi gülümsedi. Cebinden paketini çıkarıp bir dal uzattı. Kunter reddedince kendi dudaklarına götürdü.
Çakmağın alevi bir an adamın yüzündeki çizgileri derinleştirdi.
Kunter o anda anladı: İnsanlar ateşi, karanlıkta kendi gölgelerini görebilmek için seviyordu.

Adam ilk nefesi ağır ağır bıraktı.
“Biliyor musun,” dedi dumanın arasından, “insan kendini ölürcesine içerse cehennemin kapısında bekletilmez.
Zebaniye dersin ki: ‘Ben zaten yandım. Beni içeri al.’”

Masadakiler kahkahayı bastı. Kunter sadece baktı.
Şakanın içine saklanmış o çaresiz gerçeği duyabiliyordu.

Bir akşam şehrin sarı ışıklarında büyüleyici bir kadınla yürüyordu. Kadının saçları sokağa dökülen bir nehir gibi parlıyordu.
Kunter her şeyi geride bırakabileceğine inanmak üzereyken kadın durdu.
“Affet,” dedi, “bir tane yakmam gerek.”

Kunter’in içinde bir şeyler çöktü. Aralarına şeffaf ama geçilmez bir duvar örülmüştü.
“Neden?” diye sordu. “Neden herkes sonunda aynı yere dönüyor?”

Kadın omuz silkti. Gözlerindeki yorgunluk dudaklarındaki tebessümden daha gerçekti.
“Çünkü bazen kelimeler yetmez Kunter. Duman konuşur.”
“Peki ne anlatır?”
“Yavaş yavaş yok oluşu…”

Dumanı gökyüzüne üfledi.
Kunter sordu: “Kötülük nereden gelir?”
“Korkudan,” dedi kadın düşünmeden.
“Ya umut?”

Kadın bu kez hüzünlü gülümsedi.
“Umut da bazen korkunun süslenmiş hâlidir.”

O gece bir barda, kalabalığın gürültüsünde bir adamla tartıştı.
“Özgürlükten bahsediyorsunuz,” dedi Kunter, “ama parmaklarınızın ucunda bir alışkanlığın kölesisiniz.”

Adam sigarasını havaya kaldırdı. “Bu mu kölelik?”
“Evet, ta kendisi.”

Adam acı bir kahkaha attı.
“Alışkanlık dediğin, insanın kendine taktığı en rahat kelepçedir Kunter.
Bırakamazsın, çünkü o kelepçenin anahtarı yine sensin.”

“Peki neden bırakmıyorsun?”

Adamın bakışları bir an boşluğa düştü.
“Çünkü,” dedi fısıltıyla, “insan en büyük yalanı daima kendine söyler.”

Kunter sabaha kadar yürüdü.
Sokak lambalarının altında, gecenin karanlığına karışan dumanları izledi.
Gökyüzü bulutluydu, yıldızlar şehri çoktan terk etmişti.

“Mesele sigara değil,” diye düşündü. “Mesele o uçsuz bucaksız boşluk.”

İnsan içindeki karanlığı dışarı kusmak istiyordu. Ama her nefeste o karanlık azalmıyor, tüm şehre yayılıyordu.
Sokaklar boşaldı, şehir sustu; ama balkonlarda hâlâ o küçük turuncu ateşler yanıyordu.

Her yanan sigara, insanlığın yalnızlığına attığı sessiz bir imzaydı.
Kimse kendini yok ettiğini düşünmüyordu. Herkes sadece biraz “nefes aldığını” sanıyordu.

Oysa bazı rahatlamalar, ruha geçirilen en şefkatli kelepçeydi.

Kunter o gece ilk kez şunu anladı:
Asıl cesaret ateşi taşımamak değil, yananların arasında yanmadan kalabilmekti.

Ve şehir, derin bir nefes daha aldı.
Farkında olmadan bir sigara daha yaktı.....